تلاش های ادواردز نه ‌تنها به پیدایش زمینه جدیدی در علم پزشکی منجر شد بلکه نقطه عطفی در تحول پزشکی محسوب می شود. فناوری تولید مثل به سرعت همراه با پیشرفت های پزشکی، گسترش یافت. علوم پایه و بالینی نیز در این زمینه توسعه یافتند.
اطلاعات بدست آمده از ART باعث ارتقا و درک مفاهیم فیزیولوژیک و پاتوفیزیولوژیکِ عملکرد تخمدان، ذخیره تخمدان، عملکرد اسپرم، لقاح، کشت و سیستم های مربوط به آن، به وجود آمدن جنین و لانه گزینی شده است.
همچنین پیشرفت در درمان نازایی، باعث ارتقای تشخیص و درمان سایر رشته ها گردیده است. به عنوان مثال، تحقیقات کاربردی ART باعث پیشرفت در زمینه های سلول های بنیادی، سرطان، جلوگیری از لقاح، پیشرفت در تشخیص و درمان ژنتیکی در جنین قبل از لانه گزینی، امکان انتخاب جنسیت و پیشرفت در مامایی برای جلوگیری از ریسک جنینی در بیماری هایی مانند ایدز گردیده است. موارد اخیر نمونه هایی از درمان زوج هایی است که نازایی ندارند.
امروزه اندیکاسیون های ART، برای نازایی در ورای تعاریف معمول ناباروری گسترش یافته و شامل زنان پره منوپوز و یائسگی زودرس با اهدای تخمک مادران اجاره ای برای زنان فاقد رحم فونکسیونل، ژنتیک لانه گزینی و یا شیمی درمانی مادر و ایدز می باشد.

میزان اثر بخشی درمان

میزان موفقیت بسته به علت ناباروری متغیر است. در مواردی که ناشی از عوامل لوله ای، آندومتریوز، اختلال تخمک گذاری، عامل مردانه و علل غیر قابل توجیه می باشد، میزان موفقیت بالاتر از میزان متوسط است و کمترین میزان موفقیت در زنان مبتلا به کاهش ذخیره تخمدانی مشاهده شده است.

آینده ای که پیش بینی می شود

با توجه به پیشرفت های اخیر در علم ژنتیک و ناباروری، کشف ژن های دخیل در ناباروری، اختلالات ژنتیکی و ارتباط تنگاتنگ این دو علم، تعداد نوزادان مبتلا به اختلالات ژنتیکی به حداقل رسانده خواهد شد.

بازگشت به معرفی